راهنما

سه قالب، و هر سه خودبسنده‌اند — پایتون، Qt، libmpv و ffmpeg داخل خودِ پروندهٔ دانلودی هستند، پس چیزی در کنارش نصب نمی‌شود.

AppImage — اگر مطمئن نیستید همین را بردارید. روی هر توزیعی کار می‌کند:

chmod +x dopeIPTV-*.AppImage
./dopeIPTV-*.AppImage

.deb روی دبیان یا اوبونتو:

sudo apt install ./dopeiptv_*_amd64.deb

Flatpak:

flatpak install --user dopeIPTV-*.flatpak

هر سه نسخهٔ arm64 هم دارند، برای رزبری‌پای یا کارساز ARM.

پروندهٔ .dmg را باز کنید و dopeIPTV را به پوشهٔ برنامه‌ها بکشید. macOS ۱۵ یا بالاتر لازم است و برنامه روی Apple Silicon اجرا می‌شود — ۱٫۲٫۱۰ آخرین نسخه‌ای بود که ساخت اینتل داشت.

اجرای نخست رد می‌شود، چون برنامه نزد اپل تأیید محضری نشده است. روی برنامه راست‌کلیک کنید و باز کردن را بزنید، سپس در پنجره دوباره باز کردن. اگر این کافی نبود، «مک می‌گوید برنامه باز نمی‌شود» را پایین‌تر ببینید.

نصب‌کننده‌ای در کار نیست. dopeIPTV-*-windows-x64.zip را هرجا خواستید باز کنید — پوشهٔ کاربری‌تان کافی است و دسترسی مدیر لازم نیست — و dopeiptv.exe داخل آن را اجرا کنید.

یک ساخت بومی arm64 برای لپ‌تاپ‌های Snapdragon هست؛ ساخت x64 هم آنجا اجرا می‌شود، منتها با شبیه‌سازی و در نتیجه کندتر.

برای میان‌بر در منوی استارت یا روی میزکار: تنظیمات ← رابط ← نگهداری ← ساخت میان‌بر. پروندهٔ README.txt داخل بایگانی هرچه را باید پاک کنید فهرست می‌کند، اگر می‌خواهید برنامه بی‌ردّ و نشان برود.

در نخستین اجرا سه چیز از حساب Xtream Codes شما پرسیده می‌شود:

• کارساز — نشانی همراه با درگاه، مثل http://example.com:8080. نه نشانی کامل یک فهرست پخش، فقط میزبان.
• نام کاربری و گذرواژه — همان‌هایی که فراهم‌کننده به شما داده است.

اینها ذخیره می‌شوند. برای افزودن حساب دیگر یا ویرایش همین: تنظیمات ← فهرست‌های پخش. می‌توانید در حین اجرا میان فهرست‌ها جابه‌جا شوید، و برگزیده‌ها و تاریخچه برای هر فهرست جدا نگه داشته می‌شود.

بله. هنگام افزودن فهرست، M3U را انتخاب کنید و نشانی‌ای را که فراهم‌کننده داده بچسبانید.

اما حساب Xtream بیشتر از برنامه بیرون می‌کشد — بایگانی، تاریخ انقضای حساب، جدول پخش خودِ فراهم‌کننده — چون اینها از یک API می‌آیند که فهرست M3U ندارد. فهرست M3U پخش می‌شود و می‌تواند نشانی XMLTV مخصوص خودش را برای جدول بگیرد، و این بیشتر فاصله را پر می‌کند.

بله. دستیار راه‌اندازی کانال‌های نمایشی پیشنهاد می‌دهد: چند جریان آزمایشی آزاد و عمومی از Mux و Apple و Bitmovin، تا پیش از تایپ کردن چیزی برنامه را در کار ببینید. اینها جریان‌های آزمایشی رسمی‌اند، نه سرویس تلویزیونی کسی، و هر وقت خواستید می‌توانید به یک فهرست واقعی بروید.

در فهرست میانی دوبار کلیک کنید، یا در تابلوی سمت چپ ▶ پخش را بزنید. انتخاب کانالی دیگر جریان را در همان جا عوض می‌کند، به‌جای آنکه پخش‌کننده را برچیند و از نو بسازد — و به همین دلیل جابه‌جا شدن میان کانال‌ها سریع است.

دکمه‌های قبلی و بعدی در نوار پخش‌کننده در همان فهرستی حرکت می‌کنند که در آن هستید — کانال‌ها، قسمت‌های یک سریال، ضبط‌ها یا تاریخچه.

برای فیلم‌ها، قسمت‌ها، ضبط‌ها و بایگانی — هر چیزی که مدتش معلوم است:

• نشانگر را روی تصویر ببرید تا نوار پیشرفت بالا بیاید، همراه با زمان سپری‌شده و کل و دکمه‌های −۱۰ ثانیه / +۳۰ ثانیه.
• یک بار روی ویدیو کلیک کنید و از کلیدهای جهت استفاده کنید: هر فشار ده ثانیه می‌پرد و نگه‌داشتن پیوسته جلو می‌برد.

کانال‌های زنده جلو و عقب نمی‌روند و عمداً نواری نشان نمی‌دهند. برای حرکت درون یک کانال زنده به تایم‌شیفت نیاز دارید — پایین‌تر ببینید.

روی تصویر دوبار کلیک کنید یا F را بزنید. Esc از آن بیرون می‌آید — و دکمهٔ صریح خروج از تمام‌صفحه در نوار شناور هم همین کار را می‌کند، و دقیقاً برای این هست که کسی مجبور نباشد Esc را بداند.

دکمه‌ها و نشانگر ماوس پس از چند ثانیه بی‌حرکتی پنهان می‌شوند و با کوچک‌ترین حرکتی برمی‌گردند.

بله — پخش‌کننده را در پنجرهٔ خودش جدا کنید و هرجا خواستید بکشید.

به‌طور پیش‌فرض بدون قاب است: برای جابه‌جایی از هر جای تصویر بکشید. راست‌کلیک «همیشه رو» یا نوار عنوان یا خروج می‌دهد. Esc هم آن را برمی‌گرداند. پنجرهٔ اصلی در این مدت به کارش ادامه می‌دهد.

دکمهٔ ⚙ در نوار پخش‌کننده — در کنترل‌های تمام‌صفحه هم هست — هرچه به جریان در حال پخش مربوط است در خود دارد:

• باند صدا و باند زیرنویس
• تأخیر صدا، وقتی صدا جا افتاده است
• نسبت تصویر (۱۶:۹، ۴:۳، کشیده و جز آن)
• اندازهٔ میان‌گیر شبکه
• Stats for nerds: کُدک‌ها، تفکیک‌پذیری، نرخ فریم، رمزگشایی سخت‌افزاری، همگامی صدا و تصویر، فریم‌های افتاده، حافظهٔ نهان و سرعت شبکه، زنده روی تصویر

باندی که برمی‌گزینید به یاد می‌ماند و در یک سریال به قسمت بعد منتقل می‌شود. اگر می‌خواهید ترجیحی برای همهٔ جریان‌ها بگذارید، تنظیمات را پایین‌تر ببینید.

• فاصله — مکث و ادامه
• F — تمام‌صفحه، Esc برای خروج
• ← / → — ده ثانیه، نگه دارید تا ادامه دهد
• M — بی‌صدا

در پنجرهٔ اصلی، در تمام‌صفحه و در پنجرهٔ جداشده یکسان کار می‌کنند.

بله، برای فیلم‌ها، قسمت‌های سریال، ضبط‌ها و پرونده‌های محلی خودتان. وقتی دوباره چیزی را آغاز کنید می‌پرسد ادامه بدهد یا از ابتدا شروع کند.

جاهای خیلی نزدیک به آغاز یا پایان عمداً نادیده گرفته می‌شوند، تا ادامهٔ چیزی که تازه شروع کرده بودید یا واقعاً تمام کرده بودید پیشنهاد نشود.

از فراهم‌کنندهٔ شما. هر کانال زنده در فهرست، همراه با نوار پیشرفت نشان می‌دهد اکنون چه پخش می‌شود، و تابلوی جزئیات نشان می‌دهد بعدی چیست.

جدول برای هر فهرست پخش روی دیسک نگهداری می‌شود، پس به‌محض آغاز برنامه روی صفحه است — و نسخهٔ تازه در پس‌زمینه دانلود می‌شود و جای آن را می‌گیرد. اگر آن دانلود شکست بخورد، جدول ذخیره‌شده می‌ماند، نه اینکه بی‌چیز بمانید.

بله. دکمهٔ راهنما در نوار کناری یک شبکهٔ برنامه‌های قابل جست‌وجو روی همهٔ کانال‌ها باز می‌کند، با خط زمانی قابل پیمایش. جست‌وجو یک برنامه را با نام در همهٔ کانال‌ها پیدا می‌کند.

در کانالی که بایگانی دارد، دوبار کلیک روی برنامه‌ای که پخش شده آن را از بایگانی اجرا می‌کند.

به آن فهرست پخش، جدول مخصوص خودش را بدهید به‌جای جدول فراهم‌کننده:

1. تنظیمات ← فهرست‌های پخش
2. فهرست را برگزینید و ویرایشش کنید
3. یک نشانی XMLTV را در کادر جدول سفارشی بگذارید

جای آنچه فراهم‌کننده می‌فرستد را می‌گیرد. برنامه کانال‌های شما را نخست با شناسهٔ EPG و سپس با نام کانال به آن جدول می‌بندد، پس جدولی از منبعی دیگر هم معمولاً درست می‌نشیند.

برخی فراهم‌کننده‌ها ساعت‌هایی منتشر می‌کنند که با آنچه واقعاً پخش می‌کنند نمی‌خواند. دو اصلاح جداگانه در تنظیمات ← پخش هست:

• جابه‌جایی EPG هر ساعتی را که جدول نشان می‌دهد جابه‌جا می‌کند.
• جابه‌جایی بازپخش نقطه‌ای را که بایگانی و تایم‌شیفت از آن شروع می‌کنند جابه‌جا می‌کند، بی‌آنکه به خودِ جدول دست بزند.

جدا هستند چون فراهم‌کننده‌ها در یکی مستقل از دیگری اشتباه می‌کنند.

برخی فراهم‌کننده‌ها چند روز ضبط از هر کانال نگه می‌دارند. هرجا فراهم‌کنندهٔ شما این کار را بکند، کانال در فهرست نشانِ ⏪ می‌گیرد و تابلوی جزئیات می‌گوید بایگانی چند روز به عقب می‌رود.

اگر کانالی این نشان را نداشته باشد، فراهم‌کننده برای آن بایگانی نمی‌دهد. این تنظیم اوست و هیچ چیزی در برنامه نمی‌تواند روشنش کند.

دکمهٔ ⏪ را در پخش‌کننده بزنید — در کنترل‌های تمام‌صفحه هم هست — یا روی کانال راست‌کلیک کنید و تایم‌شیفت را برگزینید. سپس از ابتدا را انتخاب کنید.

آنچه پخش می‌شود تکه‌ای از بایگانی است، پس مثل یک فیلم جلو و عقب می‌رود: هم نوار و هم کلیدهای جهت درونش کار می‌کنند.

بله. منوی تایم‌شیفت برنامه‌های گذشته را روز به روز فهرست می‌کند — روی یکی دوبار کلیک کنید تا ببینید. می‌توانید با گام‌های ثابت هم عقب بروید، و این گام‌ها با عمق واقعی بایگانی فراهم‌کنندهٔ شما تنظیم می‌شوند، از سی دقیقه تا یک هفته.

برخی فراهم‌کننده‌ها درخواست بایگانی را می‌پذیرند و بی‌صدا پخش زنده را می‌دهند. برنامه این را بررسی می‌کند و به شما می‌گوید، به‌جای آنکه بگذارد گمان کنید دیروز را می‌بینید.

دو راه:

• دکمهٔ REC در پخش‌کننده، برای آنچه اکنون می‌بینید.
• راست‌کلیک روی هر کانالی ← ضبط، برای کانالی که تماشا نمی‌کنید.

اگر مدتی برنگزینید تا وقتی متوقفش کنید ضبط می‌کند. ضبط را می‌شود در حالی که هنوز نوشته می‌شود تماشا کرد.

هر دو. منوی REC ۳۰ دقیقه، ۱، ۲ یا ۴ ساعت پیشنهاد می‌دهد، و ضبط زمان‌بندی‌شده یک زمان آغاز و یک زمان پایان می‌گیرد.

کارهای زمان‌بندی‌شده از راه‌اندازی دوبارهٔ برنامه جان به در می‌برند، اما هنگام سررسید باید برنامه در حال اجرا باشد — این یک برنامه است، نه سرویس پس‌زمینه. ضبط‌ها ← فعال و زمان‌بندی‌شده نشان می‌دهد چه در انتظار است.

اگر همان کانالی را ضبط کنید که تماشا می‌کنید، نه: ضبط از خودِ جریان پخش‌کننده منشعب می‌شود، پس چیزی اضافه هزینه ندارد و روی حساب‌های معمول که فقط یک جریان همزمان می‌دهند هم کار می‌کند.

اما ضبط کانالی دیگر، یا کاری زمان‌بندی‌شده که بعداً آغاز می‌شود، اتصال مخصوص خودش را به فراهم‌کننده باز می‌کند.

یک نکته دربارهٔ ضبط از داخل پخش‌کننده: هنگام توقف ضبط بسته می‌شود، پس متوقف کردن پخش، رفتن به کانالی دیگر یا خطای جریان آن را پایان می‌دهد.

بله، در دو سطح. تنظیمات ← ضبط یک سقف اندازه می‌گیرد که بر همهٔ ضبط‌ها اعمال می‌شود — عددی به‌همراه MB یا GB یا TB. و منوی REC در پخش‌کننده سقف سریعی فقط برای نشست جاری دارد، از ۲۵۰ مگابایت تا ۱۰ گیگابایت.

هرجا که در تنظیمات ← ضبط تعیین کنید. بخش ضبط‌ها در نوار کناری آنها را مرور می‌کند و زیرپوشه‌ها نقش دسته را دارند: پوشه بسازید، نام عوض کنید، چیزها را میانشان جابه‌جا کنید و چندتا را با هم برگزینید تا یکجا پاک شوند.

پنجره‌ای جداگانه که ۲، ۴، ۶ یا ۹ کانال زنده را با هم در یک شبکه نشان می‌دهد، هر کدام یک جریان مستقل. می‌توانند از فهرست‌های پخش گوناگون و حتی حساب‌های گوناگون باشند.

از نوار کناری بازش کنید؛ اندازهٔ شبکه در تنظیمات ← نمای چندگانه است. دوبار کلیک روی یک خانه آن را بزرگ می‌کند.

روی یک خانه کلیک کنید تا صدا را به آن بدهید — قابی قرمز خانه‌ای را که می‌شنوید نشان می‌دهد.

راست‌کلیک روی هر خانه‌ای می‌دهد: بی‌صدا کردن، باند صدا و زیرنویس، جابه‌جایی یا تعویض با خانه‌ای دیگر، یا برداشتن. کانالی که بایگانی دارد خط زمانی بایگانی خودش را درون خانه‌اش می‌گیرد، پس می‌توانید یک کانال را عقب ببرید در حالی که بقیه زنده می‌مانند.

چون همین‌طور است — یکی برای هر خانه. بیشتر حساب‌های IPTV تنها یک یا دو جریان همزمان می‌دهند، پس شبکه‌ای با نه خانه را بیشتر فراهم‌کننده‌ها به‌سادگی رد می‌کنند.

برنامه این را یک بار می‌گوید، پیش از آنکه از دیواری از جریان‌های ناموفق بفهمید. اگر «سقف اتصال‌ها پر شد» می‌بینید، معمولاً دلیلش همین است.

روی کانال، فیلم یا قسمت راست‌کلیک کنید ← ارسال به Chromecast… و سپس دستگاه را برگزینید. کانال‌های زنده به‌صورت HLS فرستاده می‌شوند، همان چیزی که گیرندهٔ Cast انتظار دارد.

ارسال، پخش محلی را متوقف می‌کند — چون این دو با هم یک اتصال دوم به فراهم‌کنندهٔ شما می‌شدند. نواری بالای پخش‌کننده نام دستگاه و آنچه روی آن پخش می‌شود را می‌گوید، با دکمهٔ توقف. پخش چیزی در برنامه هم ارسال را پایان می‌دهد و پخش را برمی‌گرداند.

برخی کانال‌ها ویدیوی معمولی H.264 با صدای Dolby Digital Plus هستند. Chromecast‌ای که Ultra یا Google TV نباشد رمزگشای آن را ندارد و جریان را بی‌آنکه بگوید چرا رد می‌کند.

برنامه این موارد را روی همین رایانه تبدیل می‌کند و نتیجه را روی شبکهٔ خودتان می‌دهد: ویدیو دست‌نخورده کپی می‌شود — تنها صدا از نو رمزگذاری می‌شود که کم‌هزینه است — و این تنها پس از آن رخ می‌دهد که دستگاه واقعاً جریان را رد کرده باشد. کانالی که دستگاه شما می‌تواند پخش کند همیشه جریان خودِ فراهم‌کننده را دست‌نخورده می‌گیرد.

این به ffmpeg نیاز دارد، که داخل هر بستهٔ دانلودی هست.

تنظیمات ← Trakt. در trakt.tv یک برنامه می‌سازید، دو کلیدی را که می‌دهد می‌چسبانید و در مرورگری که باز می‌شود اجازه می‌دهید.

پس از آن، آنچه می‌بینید در Trakt ثبت می‌شود و فهرست تماشا و تاریخچه‌تان را می‌شود داخل برنامه مرور کرد. پرونده‌های محلی خودتان هم ثبت می‌شوند، هر جا TMDB توانسته باشد پرونده را بشناسد.

بله. پرونده‌های محلی در نوار کناری پوشه‌هایی را مرور می‌کند که در تنظیمات ← پرونده‌های محلی می‌افزایید.

اشتراک شبکه‌ای که سیستم شما از پیش سوار کرده باشد خودبه‌خود پیدا می‌شود — سوارسازی SMB با gvfs روی لینوکس، اشتراکی زیر /Volumes روی مک، و درایوی نگاشته روی ویندوز. برای برنامه اینها مسیرهای معمولی‌اند، پس هیچ کارخواه SMB‌ای درونش نیست که بدرفتاری کند.

هر دو، با کلیدی در ستون میانی.

• پوشه‌ها درخت را دقیقاً همان‌طور که روی دیسک است نشان می‌دهد.
• کتابخانه نام پرونده‌ها را می‌خواند و از آنها سریال‌هایی با فصل و قسمت می‌سازد و فیلم‌ها را زیر «فیلم‌ها» می‌گذارد — به همان شکلی که بخش‌های فراهم‌کننده دارند.

از TMDB، برای هر چیزی که با نام و سال قابل تطبیق باشد. آنچه تطبیق نمی‌شود فریمی از خودِ ویدیو می‌گیرد، و موسیقی جلدش را از برچسب‌های پرونده یا از تصویر جلد داخل پوشه می‌گیرد.

برای پرونده‌ای که سال و برچسب انتشار در نامش نیست هرگز حدس زده نمی‌شود. این عمدی است: پوستر اشتباه از یک تصویر بندانگشتی بدتر است. اگر می‌خواهید تطبیق شود نام پرونده را طوری عوض کنید که سال در آن باشد.

بله. آلبوم‌ها کنار هم می‌ایستند، هنرمند و آلبوم و عنوان از برچسب‌ها می‌آیند، و یک صف پخش هست: یک قطعه بیفزایید، یک پوشهٔ کامل را در صف بگذارید، یا چیزی را بعدی کنید. با تمام شدن هر قطعه خودش به بعدی می‌رود.

یک تصویرساز و یک اکولایزر ده‌باندی هم هست.

جابه‌جا شده، نامش عوض شده، یا اشتراکش سوار نیست. تاریخچه می‌گوید کدام‌یک، و به‌جای شکست بی‌صدا پیشنهاد می‌دهد مدخل را بردارد.

اگر اشتراک شبکه است: سوارش کنید و دوباره امتحان کنید — مدخل مثل قبل کار خواهد کرد.

تنظیمات ← رابط. رابط به ۲۷ زبان ترجمه شده و بی‌درنگ و بدون راه‌اندازی دوباره عوض می‌شود. عربی، فارسی، عبری و اردو کل چیدمان را آینه می‌کنند.

در همان زبانه پنج زمینهٔ رنگی و هفت رنگ تأکید هست که زنده اعمال می‌شوند.

تنظیمات ← پخش تعیین می‌کند بی‌آنکه هر بار بخواهید چه رخ دهد:

• زبان صدای ترجیحی
• زیرنویس روشن یا خاموش، با زبان ترجیحی اول و دوم
• نسبت تصویر و میان‌گیر شبکهٔ پیش‌فرض
• کارت «قسمت بعدی» چقدر زودتر بیاید — خاموش، یا از یک تا ده دقیقه

منوی ⚙ در پخش‌کننده همچنان می‌تواند هر کدام از اینها را برای جریان جاری کنار بزند.

بله. یک پین از دسته‌های قفل‌شده و گروه‌های برگزیدهٔ قفل‌شده محافظت می‌کند. گروه قفل‌شده تا پین وارد نشود حتی نشان نمی‌دهد چه کانال‌هایی درونش هست — محتوا را پنهان می‌کند، نه فقط پخش را.

پین با نمک و درهم‌سازی ذخیره می‌شود، نه به‌صورت متن ساده.

روی هر کانال، فیلم یا سریالی راست‌کلیک کنید تا نامش عوض شود یا پنهان شود. نتیجه در عمل فهرست پخش ویرایش‌شدهٔ خودتان است که برای هر فهرست جدا ذخیره می‌شود، و بازگرداندن کانال‌های پیش‌فرض… همه چیز را دقیقاً به آنچه فراهم‌کننده می‌فرستد برمی‌گرداند.

دسته‌های کامل را می‌شود از منوی راست‌کلیک دسته پنهان کرد، نامشان را عوض کرد یا قفلشان کرد. کانال‌های دستهٔ پنهان از «همه» هم کنار گذاشته می‌شوند.

در تنظیمات ← فهرست‌های پخش هر چند فهرست که خواستید بیفزایید و در حین اجرا میانشان جابه‌جا شوید. هر کدام برگزیده‌ها، تاریخچه، کانال‌های پنهان و تغییر نام‌های خودش را نگه می‌دارد.

هر کدام می‌تواند نشانی XMLTV و برنامهٔ نوسازی خودش را هم داشته باشد — هرگز، هنگام آغاز، هر ۲ یا ۶ یا ۱۲ ساعت، روزانه یا هفتگی.

لاگ همان چیزی است که «کار نمی‌کند» را به چیزی قابل رفع تبدیل می‌کند، و اطلاعات ورود به‌طور خودکار از آن پوشانده می‌شود، پس پیوست کردنش به یک مسئله بی‌خطر است.

برنامه را از پایانه با DOPEIPTV_LOG_FILE تنظیم‌شده اجرا کنید تا افزون بر صفحه، لاگی هم آنجا بنویسد.

لینوکس — AppImage

DOPEIPTV_LOG_FILE=/tmp/dopeiptv.log ./dopeIPTV-*.AppImage

لینوکس — ‎.deb یا pipx

DOPEIPTV_LOG_FILE=/tmp/dopeiptv.log dopeiptv

مک

DOPEIPTV_LOG_FILE=/tmp/dopeiptv.log \
  /Applications/dopeIPTV.app/Contents/MacOS/dopeiptv

ویندوز — PowerShell، داخل پوشهٔ باز شده

$env:DOPEIPTV_LOG_FILE="$env:TEMP\dopeiptv.log"
.\dopeiptv.exe

مشکل را دوباره پدید آورید، برنامه را ببندید و پرونده را پیوست کنید. برای جزئیات به‌مراتب بیشتر DOPEIPTV_LOG=debug را پیش از همان فرمان بگذارید.

از پایانه اجرایش کنید — پاسخ بالا فرمان دقیق سیستم شما را می‌دهد — و بخوانید چه چاپ می‌کند. بیشتر اوقات علت را همان‌جا نام می‌برد.

ساخت‌های بسته‌بندی‌شده هرچه لازم دارند با خود می‌آورند. اگر از منبع با pipx نصب کرده‌اید، افزون بر آن به mpv و ffmpeg از توزیعتان نیاز دارید:

sudo apt install mpv ffmpeg     # Debian/Ubuntu
sudo dnf install mpv ffmpeg     # Fedora
sudo pacman -S mpv ffmpeg       # Arch

پخش‌کنندهٔ توکار سطحی برای ویدیو نمی‌گیرد.

1. ⚙ ← Stats for nerds را باز کنید و ببینید اصلاً فریمی می‌رسد یا نه — این مشکل جریان را از مشکل نمایش جدا می‌کند.
2. روی Wayland، تنظیمات ← پخش ← اجرا از راه پس‌کارِ X11 را امتحان کنید و برنامه را دوباره راه بیندازید.
3. از پایانه اجرا کنید و دنبال سطرهایی بگردید که GL یا mpv را نام می‌برند.

هنوز نزد اپل تأیید محضری نشده است. روی برنامه راست‌کلیک کنید و باز کردن را بزنید، سپس در پنجره باز کردن — یا از تنظیمات سیستم ← حریم خصوصی و امنیت ← به‌هرحال باز شود اجازه بدهید.

اگر مک به‌جای آن بگوید برنامه «آسیب‌دیده» است، آن نشانِ قرنطینه‌ای است که هنگام دانلود گذاشته شده. پاکش کنید:

xattr -dr com.apple.quarantine /Applications/dopeIPTV.app

هیچ‌کدام از این دو هشدار به معنای ایراد در برنامه نیست — تنها یعنی ساخت امضا نشده، و امضا به گواهی پولی اپل نیاز دارد.

SmartScreen ناشر را نمی‌شناسد، چون ساخت امضا نشده است — و این به گواهی پولی نیاز دارد. روی اطلاعات بیشتر و سپس به‌هرحال اجرا شود کلیک کنید.

هشدار نادرست. دو علتش در ۱٫۲٫۱۰ برطرف شد: راه‌انداز اکنون از منبع کامپایل می‌شود، نه آن پروندهٔ آمادهٔ استانداردی که موتورهای ضدویروس برایش امضا دارند، و پروندهٔ اجرایی منبع نسخهٔ درستی دارد.

اگر موتور شما باز هم آن را نشانه‌گذاری کرد، پوشه را در ضدویروستان مجاز کنید و هشدار نادرست را به مایکروسافت گزارش دهید — همین است که سرانجام برای همه حلش می‌کند، نه فقط برای شما.

برنامه از فراهم‌کننده می‌پرسد و به‌جای نمایش خطای خشک، علت را با زبان روشن می‌گوید: حساب منقضی شده، سقف اتصال‌ها پر شده، جریان نیست، کارساز در دسترس نیست و مانند آن.

اگر کانال‌های دیگر پخش می‌شوند، مشکل از همان کانال است. اگر هیچ‌چیز پخش نمی‌شود، تنظیمات ← فهرست‌های پخش را ببینید — تابلوی حساب تاریخ انقضا و شمار اتصال‌های مجاز را نشان می‌دهد.

حساب شما شمار معینی جریان همزمان می‌دهد و همه‌شان مشغولند. به ترتیب احتمال:

1. نمای چندگانه باز است — هر خانه یک اتصال است.
2. ضبط کانالی دیگر در جریان است.
3. دستگاه دیگر یا شخص دیگری از حساب استفاده می‌کند.
4. نشستی پیشین هنوز نزد فراهم‌کننده منقضی نشده؛ یک دقیقه صبر کردن اغلب کافی است.

ضبط کانالی که تماشا می‌کنید اتصال دوم به شمار نمی‌آید.

روی Wayland، گنوم و کی‌دی‌ای نماد پنجره را از یک مدخل میزکار متناظر می‌گیرند و آنچه را برنامه برای خودش تعیین می‌کند نادیده می‌گیرند. یک AppImage تا چیزی چنین مدخلی را نصب نکند آن را ندارد.

1. برنامه در نخستین اجرا پیشنهاد می‌دهد یکی بیفزاید. بپذیرید — و سپس برنامه را دوباره راه بیندازید، چون پنجرهٔ باز نمادی را که با آن باز شده نگه می‌دارد.
2. اگر نپذیرفته بودید، همان گزینه در تنظیمات ← پخش هست.
3. اگر نماد باز هم نیامد، حافظهٔ نهان کهنهٔ نمادها آن را می‌پوشاند. GTK آن پرونده را به‌جای پوشه می‌خواند:

rm ~/.local/share/icons/hicolor/icon-theme.cache

اگر از .deb نصب کرده باشید مدخل از پیش هست و هیچ‌کدام از اینها موضوعیت ندارد.

این گزینه یک mpv یا vlc مستقل از سیستم شما را اجرا می‌کند، پس یکی از این دو باید نصب باشد — پخش‌کنندهٔ توکار به چیزی افزون نیاز ندارد و از این ماجرا بیرون است.

sudo apt install mpv vlc        # Debian/Ubuntu
sudo dnf install mpv vlc        # Fedora
sudo pacman -S mpv vlc          # Arch