Wszystko jest na tej stronie, z otwartą odpowiedzią. Pisz, żeby zawęzić — naciśnij „/” w dowolnym miejscu strony, aby przejść do pola wyszukiwania.
Trzy formaty, każdy samowystarczalny — Python, Qt, libmpv i ffmpeg są w środku pobranego pliku, więc obok nie trzeba instalować niczego.
AppImage — ten wybierz, jeśli nie masz pewności. Działa na każdej dystrybucji:
chmod +x dopeIPTV-*.AppImage
./dopeIPTV-*.AppImage.deb na Debianie lub Ubuntu:
sudo apt install ./dopeiptv_*_amd64.debFlatpak:
flatpak install --user dopeIPTV-*.flatpakWszystkie trzy mają też wersje arm64, na Raspberry Pi lub serwer ARM.
Otwórz plik .dmg i przeciągnij dopeIPTV do Aplikacji. Potrzebny jest macOS 15 lub nowszy, a aplikacja działa na Apple Silicon — 1.2.10 to ostatnie wydanie z wersją dla Intela.
Pierwsze uruchomienie zostanie odrzucone, bo aplikacja nie jest notaryzowana przez Apple. Kliknij ją prawym przyciskiem i wybierz Otwórz, a potem jeszcze raz Otwórz w oknie. Jeśli to nie pomoże, zobacz „macOS mówi, że aplikacji nie można otworzyć” poniżej.
Nie ma instalatora. Rozpakuj dopeIPTV-*-windows-x64.zip gdzie chcesz — folder użytkownika w zupełności wystarczy, uprawnienia administratora nie są potrzebne — i uruchom znajdujący się w środku dopeiptv.exe.
Jest natywna wersja arm64 dla laptopów ze Snapdragonem; wersja x64 też tam działa, emulowana i przez to wolniej.
Skrót w menu Start lub na pulpicie: Ustawienia → Interfejs → Konserwacja → Utwórz skrót. Plik README.txt w archiwum wymienia wszystko, co usunąć, jeśli chcesz się pozbyć aplikacji bez śladu.
Przy pierwszym uruchomieniu pytamy o trzy rzeczy z twojego konta Xtream Codes:
http://example.com:8080. Nie pełny adres playlisty, tylko host.Zostają zapisane. Żeby dodać kolejne konto później albo zmienić to: Ustawienia → Playlisty. Playlisty można przełączać przy działającej aplikacji, a ulubione i historia są prowadzone osobno dla każdej.
Tak. Przy dodawaniu playlisty wybierz M3U i wklej adres otrzymany od dostawcy.
Konto Xtream wyciąga z aplikacji więcej — archiwum, data ważności konta, program od samego dostawcy — bo to pochodzi z API, którego lista M3U nie ma. Lista M3U odtwarza się i może dostać własny adres XMLTV z programem, co nadrabia większość różnicy.
Tak. Kreator konfiguracji proponuje kanały demonstracyjne: kilka darmowych, publicznych strumieni testowych od Mux, Apple i Bitmovin, żebyś zobaczył działającą aplikację, zanim cokolwiek wpiszesz. To oficjalne strumienie testowe, nie czyjaś telewizja, a na prawdziwą playlistę możesz przejść kiedy zechcesz.
Kliknij dwukrotnie na środkowej liście albo naciśnij ▶ Odtwórz w panelu po prawej. Wybranie innego kanału podmienia strumień w miejscu, zamiast rozbierać odtwarzacz i budować go od nowa — dlatego przeskakiwanie kanałów jest szybkie.
Przyciski Wstecz i Dalej na pasku odtwarzacza przechodzą przez listę, w której jesteś — kanały, odcinki serialu, nagrania albo historię.
Dla filmów, odcinków, nagrań i archiwum — wszystkiego o znanej długości:
Kanałów na żywo nie da się przewijać i celowo nie pokazują paska. Żeby poruszać się wewnątrz kanału na żywo, potrzebny jest timeshift — patrz niżej.
Kliknij dwukrotnie w obraz albo naciśnij F. Esc wychodzi — tak samo jak wyraźny przycisk Wyjdź z pełnego ekranu na pływającym pasku, który jest tam właśnie po to, żeby nikt nie musiał znać Esc.
Sterowanie i kursor chowają się po kilku sekundach bezruchu i wracają przy najmniejszym poruszeniu.
Tak — wyodrębnij odtwarzacz do osobnego okna i przeciągnij je, gdzie chcesz.
Domyślnie jest bez ramki: przeciągnij w dowolnym miejscu obrazu, żeby je przesunąć. Prawy przycisk daje „zawsze na wierzchu”, pasek tytułu albo Zamknij. Esc też je przywraca. Główne okno działa przez ten czas normalnie.
Przycisk ⚙ na pasku odtwarzacza — jest też w sterowaniu na pełnym ekranie — zawiera wszystko, co dotyczy oglądanego strumienia:
Wybrana ścieżka jest zapamiętywana, a w serialu przechodzi na kolejny odcinek. Jeśli wolisz ustawić preferencję dla wszystkich strumieni, zobacz Ustawienia poniżej.
Działają tak samo w oknie głównym, na pełnym ekranie i w wyodrębnionym oknie.
Tak, przy filmach, odcinkach seriali, nagraniach i twoich plikach lokalnych. Przy ponownym uruchomieniu pyta, czy wznowić w tym miejscu, czy zacząć od początku.
Pozycje bardzo blisko początku lub końca są celowo pomijane, żeby nie proponować wznawiania czegoś, co dopiero się zaczęło albo faktycznie skończyło.
Od twojego dostawcy. Każdy kanał na żywo pokazuje na liście, co leci teraz, wraz z paskiem postępu, a panel szczegółów pokazuje, co będzie dalej.
Program jest zapisywany na dysku dla każdej playlisty, więc jest na ekranie natychmiast po starcie aplikacji — świeża kopia pobiera się w tle i go zastępuje. Jeśli to pobieranie się nie uda, zostaje zapisana wersja, zamiast zostawić cię bez niczego.
Tak. Przycisk Przewodnik na pasku bocznym otwiera przeszukiwalną siatkę programu obejmującą wszystkie kanały, z osią czasu do przewijania. Wyszukiwanie znajduje audycję po nazwie we wszystkich kanałach.
Na kanale z archiwum dwukrotne kliknięcie na już wyemitowaną audycję odtwarza ją z archiwum.
Daj tej playliście własny program zamiast programu dostawcy:
Zastępuje on to, co przysyła dostawca. Aplikacja dopasowuje twoje kanały do tego programu najpierw po identyfikatorze EPG, a potem po nazwie kanału, więc program z innego źródła zwykle i tak pasuje.
Niektórzy dostawcy publikują godziny, które nie zgadzają się z tym, co faktycznie nadają. W Ustawienia → Odtwarzanie są dwie osobne korekty:
Są rozdzielone, bo dostawcy mylą się w jednym niezależnie od drugiego.
Niektórzy dostawcy przechowują kilka dni nagrania każdego kanału. Tam, gdzie twój to robi, kanał ma na liście znacznik ⏪, a panel szczegółów podaje, na ile dni wstecz sięga archiwum.
Jeśli kanał nie ma znacznika, dostawca nie udostępnia dla niego archiwum. To jego ustawienie i nic w aplikacji tego nie włączy.
Naciśnij przycisk ⏪ w odtwarzaczu — jest też w sterowaniu na pełnym ekranie — albo kliknij kanał prawym przyciskiem i wybierz Timeshift. Następnie wybierz od początku.
To, co leci, jest fragmentem archiwum, więc przewija się jak film: pasek i strzałki działają w środku.
Tak. Menu timeshiftu wypisuje minione audycje pogrupowane dniami — kliknij dwukrotnie, żeby obejrzeć. Można też cofać się stałymi krokami, a te kroki dopasowują się do rzeczywistej głębokości archiwum twojego dostawcy, od trzydziestu minut do tygodnia.
Niektórzy dostawcy przyjmują żądanie archiwum i po cichu podają sygnał na żywo. Aplikacja to sprawdza i mówi o tym, zamiast pozwolić ci sądzić, że oglądasz wczoraj.
Dwie drogi:
Bez wybranej długości nagrywa, dopóki nie zatrzymasz. Nagranie można oglądać, gdy jeszcze się zapisuje.
Jedno i drugie. Menu REC proponuje 30 minut, 1, 2 lub 4 godziny, a nagranie zaplanowane przyjmuje godzinę rozpoczęcia i zakończenia.
Zadania zaplanowane przeżywają restart aplikacji, ale w momencie startu aplikacja musi działać — to program, nie usługa w tle. Nagrania → Aktywne i zaplanowane pokazuje, co czeka.
Nie, jeśli nagrywasz kanał, który oglądasz: nagranie odgałęzia się od strumienia samego odtwarzacza, więc nic nie kosztuje dodatkowo i działa na typowych kontach dopuszczających tylko jeden strumień naraz.
Nagrywanie innego kanału albo zadanie zaplanowane na później otwiera natomiast własne połączenie z dostawcą.
Jedna rzecz o nagrywaniu z odtwarzacza: zostaje ono domknięte w chwili zatrzymania, więc zatrzymanie odtwarzania, przeskok na inny kanał albo błąd strumienia je kończą.
Tak, na dwóch poziomach. Ustawienia → Nagrywanie przyjmuje limit rozmiaru obowiązujący wszystkie nagrania — liczba plus MB, GB lub TB. A menu REC w odtwarzaczu ma szybki limit dotyczący tylko bieżącej sesji, od 250 MB do 10 GB.
Tam, gdzie ustawisz w Ustawienia → Nagrywanie. Sekcja Nagrania na pasku bocznym je przegląda, z podfolderami jako kategoriami: twórz foldery, zmieniaj nazwy, przenoś rzeczy między nimi i zaznaczaj po kilka, żeby usunąć naraz.
Osobne okno pokazujące 2, 4, 6 lub 9 kanałów na żywo naraz w siatce, każdy jako niezależny strumień. Mogą pochodzić z różnych playlist, a nawet z różnych kont.
Otwórz je z paska bocznego; rozmiar siatki jest w Ustawienia → Multiview. Dwukrotne kliknięcie okienka je powiększa.
Kliknij okienko, żeby przekazać mu dźwięk — czerwona ramka oznacza to, które słyszysz.
Prawy przycisk na dowolnym okienku daje: wyciszenie, ścieżkę dźwięku i napisów, przeniesienie lub zamianę z innym, albo usunięcie. Kanał z archiwum dostaje własną oś czasu archiwum w swoim okienku, więc możesz cofnąć jeden kanał, podczas gdy pozostałe zostają na żywo.
Bo tak jest — po jednym na okienko. Większość kont IPTV dopuszcza tylko jeden albo dwa strumienie naraz, więc siatka z dziewięcioma zostanie po prostu odrzucona przez większość dostawców.
Aplikacja mówi to raz, zanim dowiesz się tego ze ściany nieudanych strumieni. Jeśli widzisz „osiągnięto limit połączeń”, zwykle chodzi właśnie o to.
Prawy przycisk na kanale, filmie albo odcinku → Prześlij na Chromecasta…, potem wybierz urządzenie. Kanały na żywo idą jako HLS, czyli tak, jak odbiornik Cast tego oczekuje.
Przesyłanie zatrzymuje odtwarzanie lokalne — razem byłyby drugim połączeniem z dostawcą. Pasek nad odtwarzaczem podaje urządzenie i to, co na nim leci, wraz z przyciskiem zatrzymania. Odtworzenie czegoś w aplikacji również kończy przesyłanie i oddaje odtwarzanie.
Niektóre kanały to zwykły obraz H.264 z dźwiękiem Dolby Digital Plus. Chromecast, który nie jest Ultra ani Google TV, nie ma na to dekodera i odrzuca strumień, nie mówiąc dlaczego.
Aplikacja przetwarza takie przypadki na tym komputerze i podaje wynik w twojej własnej sieci: obraz jest przepisywany bez zmian — przekodowywany jest tylko dźwięk, co jest tanie — i dzieje się to dopiero po tym, jak urządzenie faktycznie odrzuciło strumień. Kanał, który twoje urządzenie potrafi odtworzyć, zawsze dostaje oryginalny strumień dostawcy, nietknięty.
Potrzebny jest do tego ffmpeg, który jest w każdym spakowanym wydaniu.
Ustawienia → Trakt. Zakładasz aplikację na trakt.tv, wklejasz dwa otrzymane klucze i autoryzujesz w otwartej przeglądarce.
Od tej pory to, co oglądasz, jest scrobblowane, a listę do obejrzenia i historię można przeglądać w aplikacji. Twoje pliki lokalne też są scrobblowane, o ile TMDB zdołało rozpoznać plik.
Tak. Pliki lokalne na pasku bocznym przeglądają foldery dodane w Ustawienia → Pliki lokalne.
Udział sieciowy, który system już zamontował, pojawia się sam — montowanie SMB przez gvfs na Linuksie, udział w /Volumes na macOS, zmapowany dysk na Windowsie. Dla aplikacji to zwykłe ścieżki, więc nie ma w niej żadnego klienta SMB, który mógłby się źle zachować.
Jedno i drugie, przełącznik jest w środkowej kolumnie.
Z TMDB, dla wszystkiego, co da się dopasować po nazwie i roku. To, czego dopasować się nie da, dostaje klatkę wyciętą z samego pliku wideo, a muzyka bierze okładkę ze znaczników pliku albo z obrazka w folderze.
Przy pliku bez roku i bez znacznika wydania w nazwie nic nie jest zgadywane. To celowe: zły plakat jest gorszy niż miniatura. Zmień nazwę pliku, dodając rok, jeśli chcesz, żeby został dopasowany.
Tak. Albumy stoją razem, wykonawca, album i tytuł pochodzą ze znaczników, i jest kolejka odtwarzania: dodaj utwór, zakolejkuj cały folder albo odtwórz coś jako następne. Po zakończeniu utworu sama przechodzi do kolejnego.
Jest też wizualizacja i dziesięciopasmowy korektor.
Został przeniesiony, przemianowany, albo jego udział nie jest zamontowany. Historia mówi, które z tego, i proponuje usunięcie wpisu, zamiast po cichu zawieść.
Jeśli to udział sieciowy: zamontuj go i spróbuj ponownie — wpis zadziała tak jak wcześniej.
Ustawienia → Interfejs. Interfejs jest przetłumaczony na 27 języków i przełącza się natychmiast, bez restartu. Arabski, perski, hebrajski i urdu odbijają lustrzanie cały układ.
Ta sama karta ma pięć motywów kolorystycznych i siedem kolorów akcentu, nakładanych na żywo.
Ustawienia → Odtwarzanie ustala, co ma się dziać bez pytania za każdym razem:
Menu ⚙ w odtwarzaczu nadal nadpisuje każde z nich dla oglądanego strumienia.
Tak. PIN chroni zablokowane kategorie i zablokowane grupy ulubionych. Zablokowana grupa nie zdradza nawet, jakie kanały zawiera, dopóki PIN nie zostanie wpisany — ukrywa zawartość, nie tylko odtwarzanie.
PIN jest przechowywany z solą i zahaszowany, nie jako zwykły tekst.
Kliknij prawym przyciskiem dowolny kanał, film albo serial, żeby zmienić nazwę lub ukryć. Wynik to w praktyce twoja własna, poprawiona playlista, zapisywana osobno dla każdej playlisty, a Przywróć domyślne kanały… odtwarza wszystko dokładnie tak, jak przysyła to dostawca.
Całe kategorie da się ukryć, przemianować albo zablokować z ich menu kontekstowego. Kanały ukrytej kategorii wypadają też z „Wszystkich”.
Dodaj tyle playlist, ile chcesz, w Ustawienia → Playlisty i przełączaj się między nimi przy działającej aplikacji. Każda trzyma własne ulubione, własną historię, własne ukryte kanały i zmiany nazw.
Każda może też mieć własny adres XMLTV i własny harmonogram odświeżania — nigdy, przy starcie, co 2, 6 lub 12 godzin, codziennie albo co tydzień.
Log jest tym, co zamienia „nie działa” w coś naprawialnego, a dane logowania są z niego maskowane automatycznie, więc można go bezpiecznie dołączyć do zgłoszenia.
Uruchom aplikację z terminala z ustawioną zmienną DOPEIPTV_LOG_FILE, a zapisze log również tam, nie tylko na ekran.
Linux — AppImage
DOPEIPTV_LOG_FILE=/tmp/dopeiptv.log ./dopeIPTV-*.AppImageLinux — .deb lub pipx
DOPEIPTV_LOG_FILE=/tmp/dopeiptv.log dopeiptvmacOS
DOPEIPTV_LOG_FILE=/tmp/dopeiptv.log \
/Applications/dopeIPTV.app/Contents/MacOS/dopeiptvWindows — PowerShell, w rozpakowanym folderze
$env:DOPEIPTV_LOG_FILE="$env:TEMP\dopeiptv.log"
.\dopeiptv.exeOdtwórz problem, zamknij aplikację i dołącz plik. Po znacznie więcej szczegółów dodaj DOPEIPTV_LOG=debug przed tym samym poleceniem.
Uruchom ją z terminala — odpowiedź powyżej podaje dokładne polecenie dla twojego systemu — i przeczytaj, co wypisze. To wskazuje przyczynę częściej niż nie.
Spakowane wydania niosą wszystko, czego potrzebują. Jeśli instalowałeś ze źródeł przez pipx, potrzebujesz dodatkowo mpv i ffmpeg ze swojej dystrybucji:
sudo apt install mpv ffmpeg # Debian/Ubuntu
sudo dnf install mpv ffmpeg # Fedora
sudo pacman -S mpv ffmpeg # ArchWbudowany odtwarzacz nie dostaje powierzchni wideo.
⚙ → Stats for nerds i sprawdź, czy w ogóle napływają klatki — to oddziela problem ze strumieniem od problemu z wyświetlaniem.Nie jest jeszcze notaryzowana przez Apple. Kliknij ją prawym przyciskiem i wybierz Otwórz, potem Otwórz w oknie — albo zezwól na nią w Ustawienia systemowe → Prywatność i ochrona → Otwórz mimo to.
Jeśli macOS mówi zamiast tego, że aplikacja jest „uszkodzona”, to znacznik kwarantanny z pobierania. Usuń go:
xattr -dr com.apple.quarantine /Applications/dopeIPTV.appŻadne z tych ostrzeżeń nie oznacza, że z aplikacją coś jest nie tak — tylko tyle, że wydanie nie jest podpisane, a to wymaga płatnego certyfikatu Apple.
SmartScreen nie rozpoznaje wydawcy, bo wydanie nie jest podpisane — to wymaga płatnego certyfikatu. Kliknij Więcej informacji, a potem Uruchom mimo to.
Fałszywy alarm. Dwie z jego przyczyn naprawiono w 1.2.10: program startowy jest teraz kompilowany ze źródeł, zamiast być gotowym plikiem, na który silniki antywirusowe mają sygnatury, a plik wykonywalny niesie prawdziwy zasób wersji.
Jeśli twój silnik nadal go oznacza, zezwól na folder w antywirusie i zgłoś fałszywy alarm do Microsoftu — to właśnie ostatecznie rozwiązuje sprawę dla wszystkich, nie tylko dla ciebie.
Aplikacja odpytuje dostawcę i mówi, dlaczego, zwykłym językiem, zamiast pokazywać goły błąd: konto wygasło, osiągnięto limit połączeń, brak strumienia, serwer nieosiągalny i tak dalej.
Jeśli inne kanały grają, chodzi o ten kanał. Jeśli nie gra nic, sprawdź Ustawienia → Playlisty — panel konta pokazuje datę ważności i liczbę dozwolonych połączeń.
Twoje konto dopuszcza pewną liczbę jednoczesnych strumieni i wszystkie są zajęte. W kolejności prawdopodobieństwa:
Nagrywanie kanału, który oglądasz, nie liczy się jako drugie połączenie.
Na Waylandzie GNOME i KDE biorą ikonę okna z pasującego wpisu pulpitu i ignorują to, co ustawia sam program. AppImage takiego wpisu nie ma, dopóki coś go nie zainstaluje.
rm ~/.local/share/icons/hicolor/icon-theme.cachePrzy instalacji z .deb wpis już istnieje i nic z tego nie dotyczy.
Ta opcja uruchamia samodzielny mpv albo vlc z twojego systemu, więc jeden z nich musi być zainstalowany — wbudowany odtwarzacz nie potrzebuje niczego więcej i nie ma z tym nic wspólnego.
sudo apt install mpv vlc # Debian/Ubuntu
sudo dnf install mpv vlc # Fedora
sudo pacman -S mpv vlc # ArchBrak wyników. Spróbuj krótszego słowa — wyszukiwarka wymaga, żeby każde wpisane słowo znalazło się w tej samej odpowiedzi.
Nie ma tego tutaj? Zgłoś sprawę na GitHubie. Podaj wersję z Ustawienia → O programie i dołącz log — odpowiedź „Jak zdobyć log?” powyżej podaje dokładne polecenie dla twojego systemu.